Kładka bojowa–workowa („P” wz. 29) służyła do szybkiego i łatwego przekraczania potoków, kanałów i rzek o szerokości do 60 metrów przy szybkości prądu do 1,5 m/sek. przez żołnierzy – stanowiła ona etatowe wyposażenie armii polskiej. Kładka workowa jest prostej budowy, łatwo przenośna i przewoźna. Najważniejszą jej cechą jest prostota wykonania i możliwość uzupełniania z materiału podręcznego sposobem ręcznym oraz niewrażliwość samej kładki na pociski karabinowe.
Dane ogólne Kładka workowa charakteryzuje się następującymi właściwościami: łatwą i szybką budową; łatwym przenoszenie zbudowanej kładki, mały ciężar; dostateczna nośność; mała liczba ludzi, potrzebnych do właściwej budowy; prosta konstrukcja, umożliwiająca w polu szybkie wykonanie napraw na miejscu. Maksymalna nośność 500 kg, nośność 1 worka wypchanego słomą 250 kg, ciężar 168,5 kg – w stanie suchym i bez liny poręczowej, długość 3,27 m – odpowiada długości przęsła, szerokość: a) pomostu 0,70 m b) całkowita (z workami) 3,30 m Czas budowy: napychanie worków – 8–10 min, wiązanie i łączenie członu – 13–24 min, całkowity czas budowy 60 m kładki przy pełnym stanie oddziału wraz z wysuwaniem wynosi 25–40 min.Saperzy II Rzeczypospolitej s.