Od października 1944 roku służyła w krakowskim Kedywie, będąc członkinią Samodzielnego Batalionu Partyzanckiego „Skała” aż do jego rozbrojenia przez Armię Czerwoną w styczniu 1945 roku.Po zakończeniu wojny studiowała na wydziale lekarskim Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, gdzie w 1948 roku uzyskała dyplom lekarski. Z uwagi na akowską przeszłość nie została przyjęta do pracy w służbie zdrowia. W latach 1957–1959 była rozpracowywana przez komunistyczne służby bezpieczeństwa m.in. z powodu kontaktów z Radiem Wolna Europa oraz prowadzonej korespondencji z gen. Michałem Karaszewiczem-Tokarzewskim (1958). Była działaczką NSZZ „Solidarność”, za co również spotkały ją represje (1983). Należała również do Związku Inwalidów Wojennych Rzeczypospolitej Polskiej.
Została awansowana na stopień majoraPowstańcze biogramy - Wanda Herbich www.1944.pl [dostęp 2026-09-30]..Po śmierci została pochowana na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 137-2-18).
Rodzina Jej matka Halina Herbichowa-Chojko z domu Strużyńska ps. Agnieszka również była członkiem Armii Krajowej i żołnierzem powstania warszawskiego (Pułk Baszta). Zginęła 29 września 1944 roku podczas ewakuacji kanałami z Mokotowa.