W Kołomyi był przewodniczącym Rady Szkolnej Okręgowej w Kołomyi, jako komisarz rządowy zasiadał w kasie oszczędności, był członkiem wydziału oddziału kołomyjskiego Towarzystwa Tatrzańskiego w Krakowie. Ze stanowiska starosty kołomyjskiego odszedł we wrześniu 1899, gdy w randze radcy namiestnictwa przeszedł do służby w Namiestnictwie. Z tej okazji rada miejska w Kołomyi w uznaniu jego imieniem nazwała jedną z ulic w mieście. W 1907 jako radca namiestnictwa otrzymał tytuł radcy dworu. W 1909 był członkiem rady zawiadowczej Towarzystwa Akcyjnego Kolei Żelaznej. Przed 1918 został przeniesiony w stan spoczynku.
Zmarł w 1928 we Lwowie. Jego żoną była Maria z domu Kopystyńska (zm. 1912 we Lwowie). Ich dziećmi byli Zenon Bańkowski (1877-1947, sędzia Sądu Najwyższego), Leszek Bańkowski (1879-1940, oficer Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej) i Maria Bańkowska (1891-1924, powieściopisarka).
Odznaczenia i wyróżnienia Order Korony Żelaznej III klasy (Austro-Węgry). Tytuły obywatelstwa honorowego miast Rohatyn, Biecz, Kołomyja (przed 1895).
Przypisy