Ostatnia przejażdżka we dwoje () – wiersz dziewiętnastowiecznego angielskiego poety Roberta Browninga, tworzącego w epoce wiktoriańskiej.
Charakterystyka ogólna Wiersz składa się z dziesięciu strof jedenastowersowych. Zalicza się on tym samym od najdłuższych stroficznych wierszy poety, który chętniej wypowiadał się w wierszu nierymowanym (blankvers)Wierszem białym Browning komponował swoje monologi dramatyczne w tomie Mężczyźni i kobiety (Men and Women, 1855) i w poemacie Pierścień i księga (The ring and the book, 1868-1869).
Forma Utwór wykazuje bardzo kunsztowną budowę wersyfikacyjną. Został on napisany przy użyciu skomplikowanej strofy rymowanej aabbcddeeec. W roli tworzywa występuje jambiczny czterostopowiec.
I said — Then, dearest, since ’tis so, Since now at length my fate I know, Since nothing all my love avails, Since all, my life seem’d meant for, fails, Since this was written and needs must be — My whole heart rises up to bless Your name in pride and thankfulness! Take back the hope you gave, — I claim Only a memory of the same, — And this beside, if you will not blame; Your leave for one more last ride with meEnglish Poetry III: From Tennyson to Whitman. The Harvard Classics 1909–14. http://www.bartleby.com..