thumb|240px|Pracownicy Zakładu Higieny Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, 6 stycznia 1932. Od lewej: Janina Bortkiewicz-Rodziewiczowa, Stanisław Rondomański, Władysław Karaffa-Korbutt, Kazimierz Rodziewicz, Aleksander Safarewicz Aleksander Safarewicz (ur. 23 września 1876 w Łęczycy, zm. 22 września 1936 w Wilnie) – polski lekarz bakteriolog i działacz społeczny.
Życiorys Urodzony w Łęczycy, w rodzinie ppłk. Aleksandra Safarewicza i Karoliny z Bartnikowskich, po ojcu miał tatarskie pochodzenie. W 1896 r. ukończył I Gimnazjum w Wilnie, a następnie studiował medycynę na Uniwersytecie Kijowskim.
Studia ukończył w 1903 r. i przez kolejne dwa lata był lekarzem ziemskim w guberni witebskiej. W czasie wojny rosyjsko-japońskiej został powołany do armii rosyjskiej, ale wkrótce został zwolniony z powodu choroby. Jeszcze w 1905 r. przybył do Wilna i podjął pracę w pogotowiu ratunkowym i Stacji Pasteurowskiej (do 1908 r.). Na przełomie 1908 i 1909 r. zatrudniono go w Instytucie Medycyny Doświadczalnej w Petersburgu, a wkrótce potem znalazł pracę w pracowni bakteriologicznej w Warszawie, ale jeszcze w 1909 r. założył w Wilnie własną pracownię chemiczno-bakteriologiczną, którą prowadził do wybuchu I wojny światowej.