W latach 1921–1923 był pracownikiem w Zakładzie Chemii Lekarskiej Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, po czym przeniósł się do Zakładu Higieny. W 1924 r. uzyskał stopień doktora medycyny, a w sierpniu 1926 r. habilitował się. W 1928 r. został adiunktem w Zakładzie Higieny, a w marcu 1931 r. profesorem tytularnym. Prowadził badania w zakresie badania tkanin ubraniowych pod względem ich właściwości higienicznych, ochrony środowiska, metod oczyszczania ścieków, czystości powietrza, wody pitnej i produktów żywnościowych. Równocześnie kierownikiem Wydziałem Zdrowia i Opieki Społecznej urzędu miejskiego.

Redagował lub współredagował czasopisma Archiwum Higieny i Zdrowotność Publiczna, Pamiętnik Wileńskiego Towarzystwa Lekarskiego. Był współzałożycielem i pierwszym prezesem wileńskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Higienicznego, a w latach 1927–1930 był sekretarzem i członkiem rady Wileńsko-Nowogródzkiej Izby Lekarskiej, a następnie do 1933 r. delegatem do Naczelnej Izby Lekarskiej w Warszawie. W grudniu 1934 r. został współpracownikiem Komisji Higieny Doświadczalnej Polskiej Akademii Umiejętności. Udzielał się także w działalności Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, Powszechnego Zakładu Ubezpieczeń Wzajemnych oraz Kasy Komunalnej w Wilnie.