thumb|240px|Zdjęcie grupowe z 1943. Dr Ludwika Jeleńska w otoczeniu studentek (od lewej: M.Bednorzowa, Z.Grala, H.Lipska, K.Ludwiczak, B.Ledóchowska) thumb|180px|Stefania Mazurek, dyrektorka w latach 1942–1944 thumb|180px|Jadwiga Dipplowa, wykładowczyni Tajne Pedagogium Ziem Zachodnich – instytucja działająca w ramach polskiego ruchu oporu w czasach okupacji hitlerowskiej, mająca na celu kształcenie przyszłych kadr pedagogicznych dla szkolnictwa na tzw. ziemiach postulowanych, tj. pozostających do 1939 w granicach Niemiec.
Geneza Geneza Pedagogium wywodzi się z Biura Zachodniego, jakie powstało w oparciu o działającą od 1939 w Poznaniu podziemną organizację „Ojczyzna”, w której udzielali się m.in.: prof. Zygmunt Wojciechowski, Witold Grott, czy ks. Józef Prądzyński. Organizacja grupowała przede wszystkim inteligencję młodszego pokolenia, stawiając sobie liczne cele kształceniowe, zwłaszcza względem młodzieży, której Niemcy uniemożliwili oficjalny tok nauczania. Powołano w tym celu tzw. „Wydział Oświatowy” kierowany przez ks. Maksymiliana Rodego. W lipcu 1940 „Ojczyzna” wcielona została do powstałej w Poznaniu Delegatury Rządu dla Ziem Zachodnich. Od grudnia 1939 rozpoczęto werbowanie członków „Ojczyzny” również w Warszawie, głównie w środowisku uchodźców z ziem zachodnich.