Stanisława Lewandowska, z d. Grzybowska (ur. 9 czerwca 1924 w Wilnie, zm. 2 marca 2009) – polska historyk, badaczka dziejów najnowszych, specjalizująca się w badaniach nad konspiracją i życiem codziennym w Polsce, w czasie II wojny światowej.
Życiorys W czasie II wojny światowej była żołnierzem Armii Krajowej, walczyła jako sanitariusza w powstaniu warszawskim. Po upadku powstania dostała się do niewoli, po zakończeniu wojny przebywała w Belgii. Do Polski wróciła w 1946. Była absolwentką Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego (mgr – 1950; uczennica Mariana Małowista). Od 1948 pracowała w Ministerstwie Oświaty, po reorganizacji w Ministerstwie Szkolnictwa Wyższego, od 1954 w Państwowym Wydawnictwie Naukowym, była kierownikiem działu, a następnie sekretarzem redakcji „Kwartalnika Historycznego, była także sekretarzem redakcji pisma „Dzieje Najnowsze”. Od 1968 była zatrudniona w Zakładzie Historii Polski w II wojnie światowej w Instytucie Historii im. Tadeusza Manteuffla PAN. W 1971 obroniła pracę doktorską Okupacja i ruch oporu na Podlasiu w latach II wojny światowej”, napisaną pod kierunkiem Czesława Madajczyka, w 1979 otrzymała stopień doktora habilitowanego, na podstawie pracy Polska prasa konspiracyjna 1939-1945.