Dzieje po konsekracji W starej części kościoła, przed architektonicznym prezbiterium, znajdowały się dwa ołtarze boczne z obrazami autorstwa prof. Urbańskiego. Ponadto, w przyległych do prezbiterium kaplicach, były jeszcze dwa ołtarze: jeden Przemienienia Pańskiego z najstarszym obrazem w kościele, a drugi – istniejący do dziś – poświęcony NMP Nieustającej Pomocy. Kaplica Przemienienia Pańskiego została zlikwidowana w początku XX wieku ze względu na nakaz biskupa wizytatora, który ujrzał bardzo zniszczony obraz ołtarzowy. Od tamtej pory znajduje się w niej zakrystia. Do drugiej kaplicy Rostworowscy, powracając z Rzymu na początku XX wieku, przywieźli kopię ikony NMP Nieustającej Pomocy, której zgodność z oryginałem potwierdził papież. W 1908 r. doszło do pożaru niedaleko za kościołem. Wówczas nowy proboszcz (jak się potem okazało, najdłużej sprawujący ten urząd), ks. Stanisław Kubicki kazał w ogromnym strachu wynieść obrazy z kościoła, aby zorganizować procesję w celu przebłagania Boga i oddalenia klęski. Niedługo po końcu procesji ogień ugaszono.