konsekracja świątyni 2 października 1859 roku przez bpa Walentego Baranowskiego; ok. 1902–1904 – powrót Rostworowskich z Rzymu, skąd przywieźli ikonę NMP Nieustającej Pomocy oraz portatyle i chrzcielnicę; 1907 – wstawienie trzech witraży: „św. Antoniego”, „św. Wiktora” i „Maryi Królowej Korony Polskiej”; 1915 – zrabowanie dzwonów przez Austriaków; 1928 – wybudowanie nowej wieży na miejsce zniszczonej podczas krycia blachą cynkowaną; 1939 lub 1940 – ponowne zrabowanie dzwonów; 1946 – zawieszenie dzwonu „Maryja” – wotum milejowian za przeżycie II wojny światowej; 1990–1996 – rozbudowa kościoła; 2006 – przeniesienie prezbiterium do nowej części; 2008–2016 – odnowienie wszystkich zabytków ruchomych znajdujących się w kościele dzięki staraniom ks. kan. Andrzeja Juźki.
Architektura Kościół zbudowany jest w stylu eklektycznym, a od zewnątrz najbardziej zauważalny jest styl neoromański. Świątynia ma wieżę, która jest połączeniem niemal niedających odróżnić się w niej stylów neoromańskiego i neogotyckiego. Dawny ołtarz główny, podobnie jak ambona, chór i prospekt organowy, jest stworzony w stylu klasycystycznym z pojedynczymi elementami barokowymi. Okna starego kościoła są utrzymane w neoromanizmie.