Wacław Rogaliński (ur. 18 sierpnia 1910 w Berlinie, zm. 30 marca 1980 w Poznaniu) – polski pedagog, działacz społeczny i regionalny.

Życiorys Urodził się jako syn Hieronima i Anny z Krajewskich. Rodzina zamieszkiwała w Berlinie, ale kultywowała polskie tradycje patriotyczne. W 1921, po śmierci ojca, przyjechał z matką do Poznania, gdzie wstąpił do Męskiego Seminarium Nauczycielskiego. Po maturze pracował jako przewodnik po Powszechnej Wystawie Krajowej (1929), a po jej zamknięciu podjął pracę nauczyciela w Gruziatyniu. Od 30 kwietnia 1930 nauczał w szkole w Sulmierzycach, by stać się jej kierownikiem (do września 1939)Mirosława Meissnerowa, Wacław Rogaliński (1910-1980), w: Kronika Miasta Poznania (Raptularz TMMP), nr 4/1987, s. 235–238, .

Po kampanii wrześniowej dostał się do niewoli niemieckiej, z której zbiegł. W Sulmierzycach ponownie go uwięziono, tym razem jako zakładnika. 10 grudnia 1939 wysiedlono go do Ryk. Od 1940 do 1945 pracował w Woli Mysłowskiej jako nauczyciel, a następnie kierownik szkoły. Prowadził też tajne nauczanie i założył spółdzielnię mleczarską w Żelechowie.