w wersyfikacji polskiej występuje raczej rzadko:
I zdjął mię wielki płacz, gdy tą gromadą Poranny zachwiał wiatr i pędził dalej, Jakby girlandę dusz w błękitność bladą. (Juliusz Słowacki, Rzym)
Najdłuższym formatem jambicznym jest w wersyfikacji polskiej ośmiostopowiec, siedemnastozgłoskowy w wariancie jednolitym (sSsSsSsS//sSsSsSsSs) lub osiemnastozgłoskowy z wersji dwudzielnej (sSsSsSsSs//sSsSsSsSs):
Ale daremny był ich trud, daremny ramion sprzęg i usił! Oddali ciała swe na strwon owemu snowi, co ich kusił!
Łamią się piersi, trzeszczy kość, próchnieją dłonie, twarze bledną... I wszyscy w jednym zmarli dniu i noc wieczystą mieli jedną! (Bolesław Leśmian, Dziewczyna)
O metryce Dziewczyny Leśmiana pisał Kazimierz WykaKazimierz Wyka, Bolesław Leśmian: Dwa utwory, [w:] Jan Prokop i Janusz Sławiński (redaktorzy), Liryka polska. Interpretacje. Gdańsk 2001..
Metrum jambiczne popularne jest w literaturach obcych, angielskiej i rosyjskiej. W poezji anglojęzycznej przeważa pięciostopowiec, a w liryce i epice rosyjskiej, zwłaszcza romantycznej, czterostopowiec: