Słońce jest wielkie () – wiersz renesansowego poety portugalskiego Francisca de Sá de Miranda, będący najbardziej znanym utworem tego autora i pierwszym powszechnie znanym sonetem w dziejach Portugalii.
Charakterystyka ogólna Wiersz jest kanonicznym sonetem. Francisco de Sá de Miranda wprowadził ten gatunek do poezji portugalskiej, nie przeczuwając zapewne, że zapoczątkuje we własnym kraju długą i świetną tradycję sonetopisarstwa.
O sol é grande, caem co’a calma as aves, do tempo em tal sazão, que sói ser fria; esta água que d’alto cai acordar-m’-ia do sono não, mas de cuidados graves.
Ó cousas, todas vãs, todas mudaves, qual é tal coração qu’em vós confia? Passam os tempos vai dia trás dia, incertos muito mais que ao vento as naves.
Francisco de Sá de Miranda otworzył drogę dla Luísa de Camõesa, który - choć jest bardziej znany jako wielki epik, autor narodowego eposu Portugalczyków, Luzjad - był również wybitnym i subtelnym lirykiem, wypowiadającym się najchętniej właśnie w formie sonetu. Znaczenie Francisca de Sá de Miranda jako nowatora w dziedzinie genologii i wersyfikacji portugalskiej trudno przecenić.