Statyczna wyznaczalność – własność konstrukcji prętowej polegająca na tym, że obliczenie sił wewnętrznych w przekrojach poprzecznych wszystkich jej elementów może być wykonane tylko i wyłącznie na podstawie, dającego się sporządzić, kompletu równań równowagi statycznejNowacki W., Mechanika budowli, tom 1, PWN Warszawa 1957, rozdz. 2.3. Taka własność konstrukcji wynika z jej struktury geometrycznej, której istotą jest minimalna liczba więzów kinematycznych, niezbędnych do zapewnienia jej geometrycznej niezmienności. Powiększenie tej liczby sprawia, że konstrukcja staje się przesztywniona i równocześnie statycznie niewyznaczalna. W tym przypadku brakujące równania można otrzymać na różne sposoby.
Sposób pierwszy (metoda sił) polega na takim usunięciu wszystkich więzów nadliczbowych, aby powstał niechwiejny układ statycznie wyznaczalny. Usunięte więzy zostają zastąpione siłami nadliczbowymi (hiperstatycznymi) mającymi na celu spowodować, aby układ pracował dokładnie tak samo jak niewyznaczalny. W tym celu zapisuje się odpowiednie równania zgodności przemieszczeńOlszowski B., Radwańska M., Mechanika budowli, Politechnika Krakowska 2010, rozdz. 80.