W konstrukcjach płytowych, tarczowych i powłokowych o ciągłym rozkładzie masy, węzły są punktami fikcyjnymi, rozmieszczonymi w odpowiedni sposób na powierzchni środkowej.
Ważną charakterystyką dynamiczną układu drgającego o n stopniach swobody jest jego widmo częstości drgań własnych
Częstości te obliczane są na podstawie równania opisującego drgania swobodne (nietłumione) badanego układu
Równanie to ma niezerowe rozwiązania
wtedy, gdy spełniony jest warunek
Na to jednak aby istniały musi zostać spełnione równanie
służące do wyznaczania częstości drgań własnych układu.
Na podstawie znanych już wartości oblicza się formy drgań własnych z równania . Dla dowolnych możemy wtedy napisać następujące tożsamości
Po dokonaniu transpozycji w drugiej tożsamości, uwzględnieniu, że po odjęciu stronami i przyjęciu, że otrzymujemy warunek wzajemnej ortogonalności form drgań własnych
Wyznaczenie wszystkich par nosi nazwę analizy modalnej.