Emily Warren Roebling (ur. 23 września 1843 w Cold Spring, Nowy Jork, USA, zm. 28 lutego 1903 w Trenton, New Jersey) – Amerykanka, która w 1883 dokończyła budowę Mostu Brooklińskiego w Nowym Jorku po tym, jak prowadzący budowę jej mąż zapadł na chorobę dekompresyjną (kesonową).

Życiorys Urodziła się w Cold Spring w stanie Nowy Jork w 1843. Jej rodzicami byli Sylvanus i Phebe Warren. Była drugim najmłodszym z dwanaściorga dzieci. Od dziecka dążyła do uzyskania dobrego wykształcenia w czym wspierał ją jej starszy brat Gouverneur K. Warren.

W 1864, w trakcie wojny secesyjnej, odwiedziła swojego brata generała Gouverneura K. Warrena wówczas dowódcę V Korpusu Armii Unii. Na balu oficerskim poznała swojego przyszłego męża Washingtona Roeblinga. Pobrali się rok później. Wkrótce potem Washington został wezwany do Cincinnati by pomóc ojcu Johnowi A. Roeblingowi, w budowie mostu nazwanego później jego imieniem, na rzece Ohio.

Most Brookliński Po wojnie wyjechali do Europy by badać rozwiązania techniczne kesonów, które mogłyby być wykorzystane przy budowie mostu w Nowym Jorku na East River łączącego Manhattan i Brooklyn. W czasie podróży w listopadzie 1867 urodziła syna Johna A.