488:
I wydarto go z ziemi – popiołem, I wydarto go wierzbie płaczącej, Gdzie sam leżał ze sławy aniołem, Gdzie był sam, nie w purpurze błyszczącej, Ale płaszczem żołnierskim spowity, A na mieczu jak na krzyżu rozbity.
Tej samej miary użył w rapsodzie Bolesław Śmiały Stanisław WyspiańskiEwa Miodońska-Brookes, Adam Kulawik, Marian Tarara, Zarys poetyki, o.c., s. 489.:
A że proch mój złożono w Ossjaku, gdzie w kamieniu kuł snycerz grobowiec, na nim konia, że na tym rumaku ja powrócę, tułaczy wędrowiec, znów na czele rycernych orszaku; gdym na błędny zestąpił manowiec, kiedyś wrócę, duchem wyzwolony, praw się mojej dopomnieć korony.
Cyprian Kamil Norwid anapestem skomponował wiersz Moja piosnka:
Źle, źle zawsze i wszędzie Ta nić czarna się przędzie: Ona za mną, przede mną i przy mnie, Ona w każdym oddechu, Ona w każdym uśmiechu, Ona we łzie, w modlitwie i w hymnie...
Norwid zastosował sześciowersowy wariant strofy mickiewiczowskiej: 7a/7a/10b/7c/7c/10b.
Nie rozerwę, bo silna, Może święta, choć mylna, Może nie chcę rozerwać tej wstążki; Ale wszędzie – o!