W Komisji Międzysojuszniczej dla Polski przeważyło stanowisko Josepha Noulensa, który opowiadał się za wyłącznie wojskowym charakterem możliwych porozumień z Zachodnioukraińską Republiką Ludową (ZURL), bez przesądzania żadnych kwestii politycznych. Esme Howard opowiadał się bowiem za powiązaniem ewentualnej zgody Sekretariatu Państwowego ZURL z obietnicą uznania przez Ententę Ukraińskiej Republiki Ludowej (której częścią była formalnie ZURL po Akcie Zjednoczenia. Propozycja Howarda nie uzyskała poparcia większości Komisji. Rafał Galuba, „Niech nas rozsądzi miecz i krew…”. Konflikt polsko-ukraiński o Galicję Wschodnią w latach 1918–1919, Poznań 2004, s. 108. Komisji Międzysojuszniczej dla Polski tzw. Komisji Noulensa). Misja mediacyjna zakończyła się 28 lutego 1919 niepowodzeniem wobec ostatecznej odmowy akceptacji warunków rozjemczych (na bazie linii Barthélemy’ego) przez stronę ukraińską.
W 1923 awansowany do stopnia generała dywizji. Dowodził 37 Dywizją Piechoty, następnie (od 1926) XXX Korpusem Armii Renu.