Wiersz Browninga jest satyryczny, czy wręcz sarkastyczny wobec dziewiętnastowiecznych scjentystów, którzy uważali, że wszystko da się zmierzyć, zważyć i opisać w naukowy sposób. Tymczasem nowsze ustalenia naukowe, jak choćby zasada nieoznaczoności Heisenberga, potwierdziły, że świat realny wymyka się wszelkim próbom całościowego ujęcia go ze stuprocentową precyzją. Poeta z niechęcią odnosi się do uczonych, którzy traktują zwierzęta nie jak istoty żywe, ale jak przedmioty martwe. Sceptycznie podchodzi do naukowców, którzy pojmują funkcjonowanie ludzkiej lub zwierzęcej psychiki na sposób mechaniczny, czysto biologiczny lub chemiczny.
Wiersz Browninga wspominają między innymi Beryl GrayBeryl Gray, The dog in the Dickensian imagination, New York 2016, s. 7. i Katharine RogersKatharine Rogers, First Friend: A History of Dogs and Humans, Bloomington 2010, s. 124..
Przekład Analizowany utwór przełożył na język polski Juliusz ŻuławskiZobacz: Robert Browning, Poezje wybrane, Warszawa 1969..
Przypisy
Kategoria:Utwory poetyckie Roberta Browninga Kategoria:Utwory literackie z 1879