Dwunastozgłoskowiec amfibrachiczny – dwunastozgłoskowiec realizujący metrum amfibrachiczne.
Dwunastozgłoskowiec amfibrachiczny, czyli czterostopowiec amfibrachiczny akatalektyczny, jest najpopularniejszym formatem polskiego amfibracha, występującym zarówno samodzielnie w długich seriach wersówWiktor J. Darasz, Amfibrach, Język Polski, 1-2/1999, s. 106., jak i w przeplocie z trójstopowcem.
Puch czarny, puch miękki pod głowę podłóżmy, Śpiewajmy, a cicho – nie trwóżmy, nie trwóżmy, (Adam Mickiewicz, Dziady, cz. III, Prolog)
SSsSSssSssSs (czterostopowiec) sSssSssSssSs (czterostopowiec)
Konsekwentnie czterostopowym amfibrachem Leopold Staff napisał Deszcz jesienny. Natomiast Bolesław Leśmian z tetrapodii amfibrachicznych ułożył wiersz Matysek. Tylko refren się wyłamuje z metrum całości, bo jest napisany dziesięciozgłoskowcem.
Grał w lesie Matysek na skrzypkach z jedliny I wygrał, i wygrał – płacz zmarłej dziewczyny. O, płaczu bezbrzeżny, dlaczego tak płaczesz? Dlaczego w pnie drzewne jak we drzwi kołaczesz?