sza, dzieci! Bo krzyki ptaszynę wystraszą... Ach, śpiesz się dziewczyno, nie splataj warkoczy, Do strugi, za wioskę bież strzałą; Nim ptaszka w niej skrzydła czarniawe umoczy, Ty w wodzie twarzyczkę myj białą.
Podobną techniką posługuje się Stanisław Wyspiański w dramacie AkropolisHenryk Życzyński, Wersyfikacja polska, Pamiętnik Literacki 1-4/1936, s. 664-672..
Pod skejskim donżonem, na blankach, na murach pancerni przysiedli stróżowie; łby wsparli na szpadach, na srogich kosturach, na czatach na zamku w Krakowie.
Wyspiański ogranicza monotonię amfibracha, wprowadzając wersy o innej liczbie sylab:
Noc w mieście głęboka; Skamander połyska, wiślaną świetląc się falą a stróże wąsale ściskają mieczyska i hasłem zawodnem się żalą.
W ten sposób sylabotonizm dryfuje u Wyspiańskiego lekko w stronę tonizmu. Amfibrachem Wyspiański posłużył się też w Nocy listopadowejKazimierz Wóycicki, Forma dźwiękowa prozy polskiej i wiersza polskiego, Warszawa 1960, s. 109.