thumb|Moce, witraż św. Apolinarego w katedrze w Chartres, XIII/XIV w. Na swoim rysunku kręgów anielskich św. Hildegarda ukazała ten rząd bez skrzydeł. Moce były też przedstawiane w innych dziełach sztuki. W ikonografii bizantyńskiej i ruskiej Moce ukazywano jako piękne, uskrzydlone postacie ludzkie, którym dodawano atrybuty w formie kul oznaczających ciała niebieskie, którymi się opiekowały. Średniowieczni artyści włoscy zwykle przedstawiali Moce z białą lilią w dłoni, w momencie niesienia pomocy potrzebującym. W XV wieku zamieniono ten kwiat na złote berło. Oznaczało to odejście od akcentowania roli Mocy w umacnianiu cnót u wierzących, na rzecz zajmowania się przez nich kosmosem. Na Zachodzie więcej niż na Wschodzie mówiono o tej pierwszej roli Mocy, bowiem w łacinie virtus oznacza męstwo, czyli tak moc, jak i cnotę, dlatego chór ten tłumaczono też jako Mocarstwa i Cnoty. Nie ma takiej wieloznaczności w grece, w której są osobne słowa oznaczające moc (δύναμις), męstwo (ανδρεία) i cnotę (αρετή).