w szczególności bliski Kasr al-Wizz jest klasztor Anba Hadre w Asuanie, który był jednak od niego znacznie większyA. Cedro, Zapomniane..., s. 106-107.. Na południe od kościoła urządzono obszerny dziedziniec, na który prowadziła brama i na którym znajdowały się niewielkie budynki. Ta część monasteru przeznaczona była dla osób świeckich przybywających do mnichów. Obiekty, w których żyli mnisi, położone były na północ od kościoła. Przejście z jednej do drugiej części zespołu prowadziło przez mury otaczające całe założenie lub przez kościół. W części północnej znajdowały się dormitorium oraz refektarz zwieńczony dwiema kopułami. Sądząc po liczbie miejsc przy stołach w refektarzu oraz miejsc w dormitorium klasztor przeznaczony był dla ok. 24-28 mnichów.
Na podstawie odnalezionych zabytków ceramiki możliwe jest datowanie upadku życia monastycznego w Kasr al-Wizz na koniec XII w. Oznaczałoby to, że klasztor przestał funkcjonować w związku z niestabilną sytuacją polityczną, najazdem Saladyna na Nobatię i zajęciem przez niego Kasr Ibrim.