Sala Neoplastyczna – zaprojektowana przez Władysława Strzemińskiego przestrzeń Muzeum Sztuki w Łodzi korespondująca z dziełami Katarzyny Kobro, Theo van Doesburga czy Henryka Berlewiego.

Sala Neoplastyczna została otwarta w 1948 roku w nowej, powojennej siedzibie Muzeum Sztuki w Łodzi, w dziewiętnastowiecznym pałacu łódzkiego przemysłowca Maurycego Poznańskiego przy ulicy Więckowskiego. Pierwotnie w zaaranżowanej przez Władysława Strzemińskiego sali, będącej realizacją tez z jego Kompozycji przestrzeni, prezentowano zgromadzoną w latach 30. XX wieku kolekcję europejskiej awangardy grupy „a.r.”

Sala Neoplastyczna przetrwała jedynie do 1950 roku, kiedy to została przemalowana, a zgromadzone w niej dzieła, jako sprzeczne ze stylistyką realnego socjalizmu, przeniesiono do magazynów. Sala została zrekonstruowana w 1960 roku przez Bolesława Utkina, ucznia Strzemińskiego, na podstawie zachowanych zdjęć. Znalazły się w niej ponownie rzeźby Katarzyny Kobro, obrazy Henryka Stażewskiego, prace Theo van Doesburga czy meble zaprojektowane przez Strzemińskiego. Bolesław Utkin zaprojektował też tzw. małą Salę Neoplastyczną, gdzie umieszczono obrazy Strzemińskiego.