Strofa szesnastowersowa – forma stroficzna składająca się z szesnastu wersów, połączonych różnymi układami rymów. Podobnie jak wszystkie inne formy dłuższe od decymy, strofa szesnastowersowa pojawia się w poezji europejskiej rzadkoWiktor Jarosław Darasz, Mały przewodnik po wierszu polskim, Kraków 2003, s. 154.. W poezji polskiej pojawia się głównie w tłumaczeniach liryki obcej.
Francesco Petrarca zastosował strofę szesnastowersową w jednej ze swoich kanconTeresa Kostkiewiczowa, Kancona, [w:] Michał Głowiński, Teresa Kostkiewiczowa, Aleksandra Okopień-Sławińska, Janusz Sławiński, Słownik terminów literackich, Wrocław 2002..
Sí è debile il filo a cui s’attene la gravosa mia vita che, s’altri non l’aita, ella fia tosto di suo corso a riva; però che dopo l’empia dipartita che dal dolce mio bene feci, sol una spene è stato infin a qui cagion ch’io viva, dicendo: Perché priva sia de l’amata vista, mantienti, anima trista; che sai s’a miglior tempo ancho ritorni et a piú lieti giorni, o se ’l perduto ben mai si racquista? Questa speranza mi sostenne un tempo: or vien mancando, et troppo in lei m’attempo.
Strofą szesnastowersową najwybitniejszy włoski romantyk Giacomo Leopardi posłużył się w jednej z ód z cyklu Pieśni.