Muzeum Narodowe w Warszawie
Katedra Aetiosa mały|Fragment kraty kamiennej in situ na wschodniej fasadzie katedry w Faras Katedra Aetiosa (od ok. 620 do ok. 707 r.) była pięcionawową bazyliką o wymiarach 25 x 14,8 m, zbudowaną z pieczołowicie obrobionych i spasowanych bloków piaskowca. W północno-zachodniej części katedry znajdowała się apsyda o szerokości 3 m. Na podstawie zachowanych fragmentów jej dekoracji udało się ustalić, że na fryzie biegnącym tuż pod sklepieniem apsydy, podtrzymywanym przez pięć półokrągłych pilastrów, ukazano 24 przedstawienia ptaków (zapewne orłów) o rozpostartych skrzydłach oraz z krzyżami nad głowami. Każdy z ptaków znajduje się przy rzymskim ołtarzu, pomiędzy dwoma filarami. Figuralna część fryzu była zamknięta od góry i od dołu pasami zdobionymi motywem roślinnym. Wewnątrz apsydy istniał zbudowany z cegły mułowej synthronon. Górny stopień synthrononu został pokryty malowidłem ukazującym kielich z chlebkami eucharystycznymi leżących na diskosie. Owo przedstawienie datowane na połowę VII w. jest najstarszym spośród zachowanych faraskich malowideł. Po obu stronach apsydy znajdowały się pastoforia, do których wchodziło się z naw bocznych. Apsyda była otwarta na podzieloną przez dwa rzędy kolumn nawę główną, wspartą na kolumnach łukiem tęczowym.