Jako delegat C. K. Rady Szkolnej Krajowej przewodniczył egzaminom dojrzałości w Krakowie, w Wadowicach.
Dyrektorem V Gimnazjum w Krakowie pozostawał po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w pierwszych latach istnienia II Rzeczypospolitej do 1924. Jako nauczyciel pracował przez 50 lat. W 1925 został przeniesiony w stan spoczynku. Na emeryturze kierował seminarium im. Münnichowej.
Działał społecznie. Od ok. 1887 należał do Towarzystwa Nauczycieli Szkół Wyższych, później przekształconego w Towarzystwo Nauczycieli Szkół Średnich i Wyższych, którego był najstarszym członkiem w krakowskim kole. W maju 1899 został wybrany do zarządu głównego Towarzystwa Szkoły Ludowej w Krakowie. Był delegatem Macierzy Szkolnej dla Księstwa Cieszyńskiego, w 1903 został członkiem zarządu Macierzy Szkolnej dla Księstwa Cieszyńskiego. 6 maja 1909 wraz z Klementyną Winkowską zasiadł w radzie nadzorczej Towarzystwa Opieki nad Ubogą Młodzieżą Szkolną w Krakowie, pełnił funkcję I wiceprezesa, a 13 maja 1910 został wybrany prezesa towarzystwa i pełnił tę funkcję w dalszym czasie. W grudniu 1910 został członkiem komitetu wiecu rodziców i wychowawców w Krakowie. Podczas I wojny światowej w listopadzie 1915 w charakterze radcy rządu obchodził jubileusz 40-lecia pracy.