Kiedy wiadomość o tym wydarzeniu dotarła do kardynała Richelieu, pierwszego ministra króla Francji Ludwika XIII, sprowadził on Rossignola na dwór królewski. Bardzo szybko, w ten sam sposób jak w przypadku Réalmont, czyli rozszyfrowując przechwycone listy obrońców, przyczynił się on do kapitulacji twierdzy La Rochelle. Od tej pory, aż do śmierci w 1682 roku, Antoine Rossignol był głównym kryptologiem królów francuskich (po śmierci Ludwika XIII kontynuował służbę na dworze jego syna – Ludwika XIV). Co więcej, zapoczątkował „dynastię” kryptologów, bo po nim stanowisko przejął syn – Bonaventure Rossignol, a po nim z kolei jego syn – Antoine-Bonaventure Rossignol. „Naczelny Kryptolog Francji” Antoine Rossignol zajmował się nie tylko łamaniem szyfrów innych państw i dostarczaniem informacji królom francuskim. Tworzył również szyfry dla królewskiej kancelarii, opiniował szyfry proponowane przez innych, a przede wszystkim zapoczątkował działania nigdy wcześniej nie praktykowane – francuscy kryptolodzy próbowali łamać własne szyfry. Pozwalało to wykrywać i usuwać ich słabe strony, zanim zrobią to kryptoanalitycy przeciwnika. W XVII wieku głównym rodzajem szyfrów używanych w korespondencji dyplomatycznej były nomenklatory. Rossignol odkrył ich największą słabość i przyczynił się do powstania tzw.