Jeszcze w grudniu 1944 roku w kościele odbywały się nabożeństwa. 20 stycznia 1945 roku ludność Oleśnicy została wysiedlona. Kościół uległ zniszczeniu i spaleniu podczas walk z 24 na 25 stycznia. Działania wojenne przetrwały: ambona, ołtarz główny i częściowo ołtarze boczne. W latach 1958–1959 przeprowadzono prace mające na celu odgruzowanie świątyni, jednak jej nie rozebrano mimo takich pierwotnych planów. W latach 1960-1962 kościół odbudowano i zadaszono, a Renata Dubiel odrestaurowała ołtarz. W 1963 roku Jan Molga i ks. Kazimierz Fedyk zakończyli prace nad polichromiami. Po lewej stronie od ołtarza została wykonana polichromia, przedstawiająca procesję, której uczestnicy przypominają osoby biorące udział przy renowacji. W 1969 roku na kościele położono nowy dach, a w 1977 roku odnowiono zewnętrzne tynki.

W 2002 roku dzięki staraniom ks. Władysława Ozimka rozpoczęła się renowacja i rewaloryzacja świątyni, którą kierował Wiesław Piechówka. Prace te zostały zakończone w 2005 roku.

Architektura i wyposażenie Do zdobień kościoła zaliczają się gzymsy profilowane, pilastry, opaski dookołaokienne i płyciny. Nad chórem sklepienie w kształcie kopuły, a nad ołtarzem, na sklepieniu, malowidło Chrystusa w glorii.