My father was a scholar and knew Greek. When I was five years old, I asked him once “What do you read about?” “The siege of Troy.” “What is a siege, and what is Troy?” Whereat He piled up chairs and tables for a town, Set me a-top for Priam, called our cat —Helen, enticed away from home (he said) By wicked Paris, who couched somewhere close Under the footstool, being cowardly, But whom—since she was worth the pains, poor puss— Towzer and Tray,—our dogs, the Atreidai,—sought By taking Troy to get possession of —Always when great Achilles ceased to sulk, (My pony in the stable)—forth would prance And put to flight Hector—our page-boy’s self.
(fragment)
Treść Utwór ma charakter autobiograficzny. Poeta wspomina, jak się zaczęła jego fascynacja literaturą, zwłaszcza poezją antyczną. Kiedy przyszły autor Pierścienia i księgi miał pięć lat, przyszedł do swojego ojca, siedzącego z książką, i zapytał o czym czyta. W odpowiedzi usłyszał, że o oblężeniu Troi. Zadał wtedy kolejne, podwójne pytanie: Co to jest oblężenie i co to jest Troja. Ponieważ pięciolatkowi trudno jest wyjaśnić tego typu rzecz w sposób naukowy, pan Browning ze stołu i krzeseł, które były pod ręką, zbudował położoną na wysokim wzgórzu trojańską warownię, by poglądowo przedstawić swojemu zaciekawionemu synowi, na czym polega blokada umocnionego miasta.