Stanisław Butnicki (ur. 25 czerwca 1917 w Jałowieckiej Górze na Łotwie, zm. 9 marca 2005 w Gdańsku) – polski naukowiec, specjalista z dziedziny inżynieria materiałowa, mechanika, budowa i eksploatacja maszyn, profesor Politechniki Gdańskiej.
Działalność naukowa i zawodowa W 1938 uzyskał maturę w Państwowym Gimnazjum w Krasławiu. W 1938 rozpoczął studia na Uniwersytecie w Rydze. Po wybuchu II wojny światowej został wcielony do Armii Łotwy i – po aneksji Łotwy przez ZSRR – do Armii Czerwonej, skąd uciekł w lipcu 1941. W latach 1942–1945 przebywał na robotach przymusowych, wywieziony do III Rzeszy. Pracował w Berlinie – w zakładach Norwick Remmer i AEG jako pomocnik ślusarza. Od 1945 mieszkał w Gdańsku.
Studia wyższe ukończył na Wydziale Mechanicznym Politechniki Gdańskiej w 1950 jako magister inżynier mechanik. W latach 1950–1963 był kierownikiem Centralnego Laboratorium Stoczni Gdańskiej, a w latach 1963–1965 oraz 1967–1970 – kierownikiem Zespołu Zakładów Materiałoznawstwa Okrętowego Ośrodka Badawczego Przemysłu Okrętowego w CBKO nr 1 w Gdańsku. W latach 1965–1966 był profesorem na Uniwersytecie w Bagdadzie w Iraku. W latach 1948–1950 oraz 1970-1991 pracował na Politechnice Gdańskiej. Na Wydziale Technologii Maszyn PG uzyskał w 1961 doktorat, a na Wydziale Budowy Okrętów – habilitację w 1963.