Anna Magdalena złożyła śluby wieczyste 23 stycznia 1713 roku.
W dniu 17 października 1713 roku, w rocznicę śmierci św Małgorzaty Marii Alacoque, doświadczyła „szczególnego i niezwykłego” objawienia Pana Jezusa „dotyczącego chwały Jego Najświętszego Serca”. W 1716 roku dane jej było zobaczyć podczas ekstazy Trójcę Świętą, od której otrzymała błogosławieństwo. Powiedziała, iż „Czcigodna Osoba Syna wybrała mnie na ofiarę swego Serca, dając mi błogosławieństwo, aby otworzyć skarby zawarte w Nim”
thumb|left|Bp Henri-François-Xavier de Belsunce de Castelmoron, realizator poselstw Anny Magdaleny Rémuzat W następnym roku, zachęcona przez bpa Henri de Belsunce’a, który chętnie ją wspierał, napisała statut Bractwa Nieustającej Adoracji Najświętszego Serca Pana naszego Jezusa Chrystusa, które planowała utworzyć. Papież Klemens XI zatwierdził je w sierpniu 1717, a w kwietniu 1718 roku wydrukowano statuty i materiał do ćwiczeń duchownych z nim związanych, w książeczce jej autorstwa „Podręcznik Wieczystej Adoracji Najświętszego Serca” oraz zainicjowano działalność bractwa. Liczba jego członków szybko wzrosła do tysięcy, a w klasztorach wizytek powstawały kolejne takie bractwa. Po jej śmierci bractwo liczyło 60 tysięcy członków.