Do ich popularności przyczyniło się radio, a w okresie późniejszym również telewizja.

Kompozytor muzyki filmowej i teatralnej Narodziny filmu dźwiękowego stworzyły nowe możliwości dla Bixia, który stał się pierwszym i najbardziej wpływowym kompozytorem ścieżek dźwiękowych. W 1930 roku napisał muzykę do filmu La canzone dell'amore w reżyserii Gennara Righellego. Międzynarodowy sukces odniosła piosenka „Parlami d'amore Mariù”, skomponowana do tekstu Ennia Neriego, którą w filmie Gli uomini che mascalzoni zaśpiewał Vittorio De Sica. Piosenkę w Paryżu spopularyzowała Lys Gauty. Kolejne piosenki filmowe Bixia to: „Autunno senza amore” z filmu Il signore desidera (1934), „Violino tzigano”, „Se mi parlano di te”, popularna „Portarmi tante rose” z filmu L'uomo che sorride (1934), „Canzone sospirata” z filmu Hanno rapito un uomo (1938), „Manon” i „Ai vostri ordini signora” z filmu pod tym samym tytułem (1939), „Terra lontana” i „Macariolita” z filmu Il pirata sono io (1940), „Organetto vagabondo” z filmu Vagamondo (1941), „La strada nel bosco” i „Soli soli nella notte” z filmu Fuga a due voci (1943), wykonana przez Gina Bechiego, który zaśpiewał również „Al telefono con te” z filmu Pronto chi parla?.