Ballata XIV [wł. I’prego voi che di dolor parlate] – wiersz włoskiego poety epoki duecenta (XIII wieku) Guida Cavalcantiego, jednego z czołowych przedstawicieli Dolce stil nuovo. Tego poetę uważa się za najwybitniejszego po Dantem liryka końca XIII stulecia. Zresztą sam Dante go znał i nazywał swoim pierwszym przyjacielem.
Charakterystyka ogólna Omawiany utwór jest typowym przykładem ballaty – kunsztownej formy gatunkowej i wersyfikacyjnej, stanowiącej odpowiednik ballady francuskiej. Można zaryzykować twierdzenie, że to właśnie Cavalcanti stworzył najbardziej klasyczne wiersze tego typu. Obok sonetów stanowią one zrąb jego twórczości lirycznej.
Forma Utwór, jak przystało na ballatę, składa się z trójwersowej riprezy (ripresa), stanowiącej przesłanie utworu, i trzech strof siedmiowersowych, rozwijających podany w riprezie temat. Z racji tego, ze ripreza ma trzy wersy, analizowany wiersz należy do podgatunku ballata mezzana, czyli ballata średnia. Strofy utworu są spięte rymem królewskim (ababbcc). Rym podany w ostatniej linijce riprezy powtarza się w dwóch ostatnich wersach każdej strofy, co buduje formalną spójność wiersza.