W 51 n.e. wódz plemienia Katuwelaunów – Karatakus, ostatecznie pokonany przez Rzymian, szukał schronienia u Brygantów. Kartimandua podjęła jednak decyzję o wydaniu go Rzymianom, co znacznie osłabiło jej popularność wśród współplemieńców. Za tę oznakę lojalności otrzymała jednak od Rzymian odpowiednie wynagrodzenie oraz zobowiązanie do udzielenia zbrojnej pomocy przeciwko jakimkolwiek wrogom. Biła monetę z własnym wizerunkiem.
Między rokiem 52 a 57 Ventius, mąż Kartymandui, z którym współrządziła, dwukrotnie próbował ją odsunąć od władzy. W tym czasie rozwiedli się, a Kartimandua rządziła samodzielnie. Ventius kontrolował duże obszary północnej Brytanii, a Kartimandua uzyskała potwierdzenie panowania nad Brygantami od cesarza Klaudiusza. Interweniujący w sprawie Kartimandui Rzymianie wysłali pomoc wojskową, najpierw oddziały pomocnicze, a następnie Legion IX Hispana pod dowództwem Cezjusza Naziki. Dzięki ich wsparciu Kartimandua była w stanie utrzymać się przy władzyTacyt: Roczniki XII, 32-40.. Za tę pomoc odwdzięczyła się po wybuchu powstania pod wodzą Budyki, nie uczestnicząc w nim, co umożliwiało zabezpieczenie sił rzymskich od północy.