O funesta dies nostri miserabilis evi (pol. Dniu ty żałobny wieku naszego nieszczęśliwego) – anonimowy średniowieczny wiersz po łacinie, upamiętniający zmarłego w 1465 Andrzeja Odrowąża.
Utwór jest znany także jako Wiersz na śmierć Andrzeja Odrowąża. Powstał prawdopodobnie niebawem po śmierci Andrzeja Odrowąża, napisany przez osobę związaną z jego rodziną. Śmierć Odrowąża zbiegła się w czasie z jego konfliktem ze szlachtą i mieszczanami lwowskimi. Wiersz był nie tylko upamiętnieniem zmarłego, ale miał także charakter doraźnej poezji politycznej, wpisując się w starania Odrowążów o zachowanie pozycji rodu.
Wiersz składa się z 79 wersów pisanych heksametrem. Stanowi etap przejściowy między poezją średniowieczną a humanistyczną. Z jednej strony prezentuje tradycyjny wzorzec poezji żałobnej, odmienny niż epicedium renesansowe, z drugiej pisany jest poprawnym heksametrem, co nie było typowe dla poezji średniowiecznej.