Pełnił służbę na stanowisku referenta Biura Orzeczeń Najwyższego Sądu Wojskowego.

Po wybuchu II wojny światowej podczas kampanii wrześniowej był szefem tarnopolskiej Ekspozytury WSO nr VI we Lwowie. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez Sowietów i przewieziony do obozu jenieckiego w Kozielsku. Wiosną 1940 został wywieziony w transporcie do Katynia i rozstrzelany przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Pogrzebano go w bezimiennej mogile zbiorowej, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W Lesie Katyńskim prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne. W 1943 jego ciało zostało zidentyfikowane w toku ekshumacji prowadzonych przez Niemców pod numerem 1249. Przy zwłokach zostały znalezione notatnik z adresem, karta szczepień oraz wizytówka z nazwiskiem: Eugenia Bogdziewiczowa. Figuruje na liście wywózkowej 022/3 z 9 kwietnia 1940.

Jego żoną była Eugenia z domu Chocińska.