Budowy kościoła nigdy nie ukończono. Został postawiony na planie krzyża greckiego, w późniejszym czasie wydłużono go o jedno przęsło w kierunku zachodnim. U szczytu ścian przygotowano wsparcia pod murowane gotyckie sklepienia, jednak nigdy ich nie wykonano. Zdecydowano się przykryć go płaskim sufitem, nad którym wybudowano spadzisty dach kryty gontem. Miało być to rozwiązanie tymczasowe, ale przetrwało, aż do jego końca w latach 60. XX wieku. Tymczasowy drewniany dach wielokrotnie poprawiano m.in. w latach 1641–1642, kiedy to dobudowano drewnianą wieżyczkę z dzwonem. 31 maja 1931 r. świętowano uroczyście 300-lecie istnienia tego kościoła. Z tej też okazji został on generalnie odnowiony staraniem superintendenta Martina Sudergata.
Kościół, podobnie jak pięć pozostałych bierutowskich świątyń przetrwał wojnę w nienaruszonym stanie, chociaż sam Bierutów został poważnie zniszczony przez Armię Czerwoną. Po II wojnie światowej zaczęto go dewastować, grabić i profanować. Na początku lat 60. XX w. wskutek tych działań zamakający i niszczejący dach zapadł się do środka.