W 1900 powrócił do Lwowa i został wykładowcą języka niemieckiego i filologii klasycznej i nauczycielem wychowania fizycznego w ukraińskim gimnazjum akademickim. W 1901 utworzył koło nauczycielskie Sokoła, w 1908 wybrany na prezesa stowarzyszenia, funkcję pełnił do wybuchu I wojny światowej. W 1911 inicjator zakupu ze składek społeczności ukraińskiej parceli we Lwowie z przeznaczeniem na ukraiński plac sportowy i boisko. Podczas zjazdu ukraińskich sokołów wręczono mu wówczas honorową srebrną buławę.
W czasie I wojny światowej współorganizator Legionu Ukraińskich Strzelców Siczowych (USS), członek Zarządu Wojskowego i skarbnik Legionu. Wydał broszury: USS w Karpatach (ukr. УСС в Карпатах) i Śpiewnik USS (ukr. Збірник пісень УСС). Członek Głównej Rady Ukraińskiej, później Ogólnej Rady Ukraińskiej.
Po proklamacji Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej 1918–1919 kierownik wydziału prasy wojskowej i propagandy w sekretariacie państwowym spraw wojskowych ZURL. W listopadzie 1920, po klęsce ZURL w wojnie polsko-ukraińskiej i zakończeniu wojny polsko-bolszewickiej mianowany przez rząd emigracyjny ZURL w Wiedniu pełnomocnikiem rządu w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie, dla organizacji wsparcia politycznego i finansowego dla ZURL.