W listopadzie 1918 brał udział w obronie Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej, w stopniu podporucznika służył na II Odcinku i pełnił stanowisko komendanta Reduty Piłsudskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 5 pułku piechoty Legionów. W Wojsku Polskim został awansowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, a następnie do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923. W latach 20. był oficerem 54 pułku piechoty w Tarnopolu, w tym w 1923 jako oficer w tymczasowym stanie, etacie przejściowym, był przedstawicielem Ministerstwa Spraw Wojskowych przy Powiatowej Komitecie Nadawczym Kossów. W 1928 jako oficer 66 pułku piechoty (Chełmno) był przedstawicielem MSWojsk. przy Powiatowym Komitecie Nadawczym Baranowicze. Z dniem 31 grudnia 1930 został przeniesiony do 13 pułku piechoty w Pułtusku na stanowisko komendanta obwodowego Przysposobienia Wojskowego. W czerwcu 1933 został przeniesiony do 40 Pułku Piechoty we Lwowie. W połowie lat 30. był prezesem Związku Peowiaków we Lwowie. W czerwcu 1934 został przeniesiony do korpusu oficerów taborowych z równoczesnym wyznaczeniem na stanowisko oficera taborowego w 40 pp.