Kościół Santa Lucia (pol. kościół św. Łucji) – rzymskokatolicki kościół w Wenecji (dzielnica (sestiere) Cannaregio, wyburzony w 1861 roku w związku z budową planowanego dworca kolejowego Venezia Santa Lucia. Od 1280 roku był miejscem przechowywania relikwii św. Łucji, przeniesionych 11 lipca 1860 roku do kościoła San Geremia.
Historia kościoła Według wiarygodnych historycznie źródeł pod koniec XII wieku rozpoczęto budowę pierwszego kościoła. Był on od początku kościołem parafialnym. W 1280 roku z wyspy San Giorgio Maggiore przeniesiono do niego ciało św. Łucji, znajdujące się na wyspie od początku wieku. Dzięki temu kościół uzyskał nowe wezwanie. W 1343 roku został oficjalnie konsekrowany. Pod koniec XV wieku miał formę gotycką, konstrukcyjnie i stylistycznie bardzo podobną do kościoła San Gregorio. Po jego lewej stronie ciągnęły się budynki klasztorne. W 1565 roku pojawiła się wiadomość o planach zbudowania dużej kaplicy dla Leonarda Moceniga, który jej projekt powierzył Andrei Palladiowi. Prace budowlane ruszyły przypuszczalnie już po śmierci artysty (1580), a zostały ukończone dopiero w 1589 roku. Prace te, ograniczone początkowo tylko do kaplicy Moceniga, zostały stopniowo rozszerzone na całą gotycką budowlę, nabierając cech zasadniczej rekonstrukcji, zgodnie z ówczesnymi wymogami architektonicznymi i stylistycznymi.