9 kwietnia 1484 r. zmarł ich syn Edward. Śmierć jedynego potomka i dziedzica korony całkowicie przybiła Annę, która pogrążyła się w głębokiej żałobie, a także podupadła na zdrowiu. Z czasem Ryszardowi III zaczęła ciążyć jałowość Anny, gdyż pozostawał królem bez prawowitego dziedzica. W tym czasie na dwór królewski przybyły najstarsze córki poprzedniego króla. Jedną z nich była osiemnastoletnia Elżbieta York. Uchodziła za najurodziwszą niewiastę w całej Anglii, a o jej wdziękach rozprawiano na całym kontynencie. Co więcej szlachta nadal darzyła ich rodzinę sympatią, ze względu na szacunek do Edwarda IV. Królowa oficjalnie traktowała bratanice swego męża z życzliwością, jednak obecność Elżbiety zaczęła budzić jej lęk. Po pewnym czasie zaczęły powstawać plotki, jakoby Ryszard III zalecał się do swej bratanicy. Do dziś nie wiadomo, na ile to była gra Ryszarda III, by zhańbić reputacje młodej bratanicy, zaręczonej już z Henrykiem Tudorem (ubiegającym się o tron), czy może jednak król rzeczywiście planował poślubić Elżbietę, ze względu na rzekomo łączące ich uczucie.