Od października 1929 do lipca 1930 był szkolony w zakresie broni podwodnej we francuskiej École des Officiers torpilleurs, a następnie pracował na różnych stanowiskach w Kierownictwie Marynarki Wojennej w Warszawie. Tam zastał go wybuch II wojny światowej. Od 1 stycznia 1931 nosił stopień komandora podporucznika.

5 września 1939 wraz z personelem Kierownictwa Marynarki Wojennej pod komendą kontradmirała Xawerego Czernickiego do Pińska, a następnie Brodów. Został aresztowany przez Armię Czerwoną, a listopadzie 1939 przedostał się przez Litwę do Francji.

W okresie międzywojennym został odznaczony Krzyżem Walecznych, Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 oraz Srebrnym i Brązowym Medalem za Długoletnią Służbę.

Służba w Polskich Siłach Zbrojnych Borowski zgłosił się do Kierownictwa Marynarki Wojennej w Paryżu 15 grudnia 1939. 7 stycznia 1940 otrzymał przydział jako komendant wojskowy na „SS Warszawa”, który przewoził polskich uchodźców, a także służył jako transportowiec wojskowy;