Wersje pochodne Na bazie Wiatki opracowano trójkołowy pojazd dostawczy MG-150 o ładowności 250 kg. W latach 1958–1968 wyprodukowano ich 74 688 sztuk. Na jego bazie powstały warianty MG-150P ze skrzynią ładunkową, S – wywrotka (ros. samoswał), F – furgon, C – cysterna. Wyprodukowano też w 1959 roku 50 motoriksz WP-150T na potrzeby transportu zwiedzających na Wystawie Osiągnięć Gospodarki Narodowej – w przedniej części były dwa kierowane koła z dwuosobową poprzeczną ławką.
Konstrukcja Wiatka miała samonośne nadwozie z tłoczonej blachy, do którego mocowane były podzespoły. Silnik o pojemności 148 cm³, jednocylindrowy dwusuwowy chłodzony powietrzem, o średnicy cylindra 57 mm i skoku tłoka 58 mm. Silnik razem z trzybiegową skrzynią biegów i wentylatorem do chłodzenia zamontowany był na wahaczu tylnego koła, z prawej strony, a koło zamocowane było bezpośrednio na wale. Skuter miał gaźnik K-55, następnie K-55WL. Ichlow: Woprosy po ekspłuatacji motorollera Wiatka, "Za Rulom" nr 6/1964, s.24-25 . Sprzęgło było wielotarczowe, typu mokrego. Zmiana biegów następowała przez obrót rękojeści sprzęgła, na kierownicy po lewej stronie. Po prawej stronie na kierownicy była rękojeść hamulca przedniego, a pedał hamulca tylnego był na podłodze. Dźwignia rozrusznika nożnego znajdowała się po prawej stronie przy silniku.