Wincentego à Paulo i wstąpiła do tej wspólnoty w wieku 17 lat, poświęcając się ubogim w Szpitalu Miłosierdzia.
W 1858 roku Estella zachorowała poważnie po raz pierwszy i musiała opuścić szarytki. Dwa lata później wstąpiła do nowicjatu augustianek szpitalniczek w Paryżu, lecz jej zły stan zdrowia zmusił ją do porzucenia życia zakonnego. Potknęła się bowiem i upadła na schody, a chociaż zwichnięcie wydawało błahe, dwa tygodnie później jej noga została unieruchomiona i lekarze rozważali amputację. 15 września 1863 roku Estella niechętnie przyznała, że nie mogła prowadzić życia siostry pielęgniarki i powróciła do domu rodziców. W 1865 roku, dzięki pomocy sióstr zakonnych, podjęła służbę u rodziny La Rochefoucauld, u której wpierw szyła, a później głównie opiekowała się dziećmi. Każdego roku na wiosnę i lato wyjeżdżała z nimi z Paryża do ich rodzinnej posiadłości w prowincji Berry, zamku Montbel w Pellevoisin.
W czerwcu 1875 roku dowiedziała się, że choruje na gruźlicę. W dniu 29 sierpnia 1875 roku prof. Pucquoy określił jej stan jako nieodwracalny. Wkrótce nastąpiło gwałtowne pogorszenie, wobec czego we wrześniu napisała „list do Maryi” z prośbą o uzdrowienie, który schowała w grocie Matki Bożej z Lourdes w parku w Pellevoisin.