Lucjusz Cyncjusz Alimentus, łac. Lucius Cincius Alimentus (II poł. III w. p.n.e.) – rzymski polityk i historyk, uczestnik II wojny punickiej.
Wiadomo, że pełnił urząd pretora. Dowodził oddziałami walczącymi z siłami kartagińskimi na Sycylii i w południowej Italii. Dostał się do niewoli (208 p.n.e.), w której spędził resztę wojny, poznał wówczas Hannibala Barkidę. Był autorem zaginionej pracy poświęconej historii Rzymu, którą napisał zainspirowany dziełem Kwintusa Fabiusza Piktora. Zaliczany jest do annalistów starszych.
Życiorys Pochodził ze stanu senatorskiego, był niewiele młodszy od Fabiusza Piktora i działał równolegle z nim. Czynny w dobie II wojny punickiej, w 210 roku p.n.e. piastował urząd pretora. Skierowany na Sycylię, walczył tam z Kartagińczykami, dowodząc legionami „kanneńskimi”, czyli złożonymi z żołnierzy, którzy przeżyli bitwę pod Kannami. Dwa lata później prowadził kampanię przeciw siłom Hannibala Barkidy w południowej Italii. Dostał się wówczas do niewoli, podczas walk o LocriWedług miało to miejsce w bitwie pod Kannami, natomiast podał, że do niewoli dostał się na wczesnym etapie wojny, a dopiero po zwolnieniu z niej piastował preturę w 210 roku p.n.e..