Wojna lelantyńska – konflikt zbrojny stoczony na przełomie VIII i VII wieku p.n.e. pomiędzy leżącymi na wyspie Eubea greckimi poleis Chalkidą i Eretrią. Dokładny czas i przebieg, jak również wynik wojny, pozostają nieznane.
Konflikt znany jest z nielicznych wzmianek w źródłach starożytnych. Tukidydes (Wojna peloponeska I 15,3) wzmiankuje go jako jedyną ogólnogrecką wojnę w epoce archaicznej, przed wybuchem wojen perskich. Bezpośrednią przyczyną wybuchu konfliktu był spór pomiędzy sąsiednimi Chalkidą a Eretrią o panowanie nad Równiną Lelantyńską, u jego podstaw legły jednak narastające w ostatnich dekadach VIII wieku p.n.e. napięcia pomiędzy greckimi miastami związane z rywalizacją w okresie tzw. wielkiej kolonizacji.
Wojna zaangażowała większość państw greckich, wywierając silny wpływ na późniejsze stosunki polityczno-handlowe w basenie Morza Śródziemnego. Do rywalizacji stanęły dwie ówczesne potęgi: dysponująca siłą 3000 piechoty, 600 jazdy i 60 wozów Eretria władała nad Andros, Keos, Tenos i szeregiem pomniejszych wysp, Chalkida kontrolowała natomiast cieśninę Euripos. Obydwa miasta dzieliły między siebie panowanie nad Chalkidyką i szlakami handlowymi wiodącymi do Etrurii.