Osobniki z Ameryki Południowej i południowej Kalifornii w Stanach Zjednoczonych zostały genetycznie zidentyfikowane jako ten gatunek, prawdopodobnie pochodząc od osobników przetransportowanych tam w ostatnich czasach łodziami.

Morfologia Długość ciała (bez ogona) 105–215 mm, długość ogona 120–230 mm, długość ucha 17–23 mm, długość tylnej stopy 17–23 mm; masa ciała 100–200 g.

Ekologia Gryzoń ten charakteryzuje się dużymi zdolnościami adaptacyjnymi, nie unika ludzi. Często jest spotykany w pobliżu wiosek i na terenach rolnych. W Nepalu występuje poniżej 2000 m n.p.m., na Filipinach zasiedla niziny i lasy górskie do 1800 m n.p.m.

Samice szczura orientalnego mają zwykle pięć par sutków, w niektórych populacjach sześć, ale ułożonych inaczej niż u pozostałych gatunków z grupy pokrewnej R. rattus.

Populacja Szczur orientalny ma bardzo szeroki zasięg występowania, jest pospolity. Potrafi żyć w różnorodnych środowiskach. Liczebność gatunku rośnie, nie są znane zagrożenia dla gatunku. Jest on uznawany za gatunek najmniejszej troski, indyjskie prawodawstwo uznaje go za szkodnika.

Uwagi

Przypisy Nazwy polskie za:

Bibliografia

Kategoria:Szczury Kategoria:Ssaki Azji Kategoria:Ssaki Oceanii Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1844 roku Kategoria:Taksony opisane przez Coenraada Jacoba Temmincka