Lata 70. W 1973 roku wydał swój pierwszy album No! Mamma, no!. Pojawił się na jego okładce, ucharakteryzowany na kobietę. Wraz z nadejściem glam rocka, charakteryzującego się pudrem, brokatem i cekinami, zaproponował własny image artystyczny, prowokacyjny i alternatywny. Stał się ikoną nie tylko fanów filmu The Rocky Horror Picture Show i gejów, ale także wielu młodych ludzi, którzy w jego tekstach, muzyce i image’u artystycznym znajdowali drogę ucieczki od codziennego życia, często szarego i ponurego. Drugi album artysty, Invenzioni (1974) odniósł duży sukces, a wraz z ukazaniem się albumów Trapezio (1976) i Zerofobia (1977) wybuchł „fenomen Zero”; w krótkim czasie takie jego piosenki jak: „Mi vendo” (traktujący o męskiej prostytutce), „Il cielo”, „Il triangolo” stały się hymnem pokolenia nastolatków, podążających za koncertami swego idola.
W 1978 roku wydaniem albumu Zerolandia zainaugurował działalność własnej wytwórni, Zerolandia. Album zawierał odniesienia do miłości i przyjaźni, bez różnic płciowych. Piosenka „Sbattiamoci” niosła przesłanie antyaborcyjne, „La tua idea” była skierowana przeciwko używaniu narkotyków, a „Sesso o esse” ostrzegała przed zbyt łatwym seksem. W 1979 roku pewien sukces odniósł film z jego udziałem, Ciao Nì.