Powstanie księży (malt. Ir-Rewwixta tal-Qassisin), znane też jako Maltańska rebelia 1775 roku (ang. Maltese Rebellion of 1775) – powstanie wywołane 8 września 1775 roku przez maltański kler przeciwko rządzącemu wówczas wyspą Zakonowi św. Jana. Wojska Zakonu stłumiły rebelię w ciągu kilku godzin, aresztując powstańców, z których część została następnie stracona, a część zesłana lub uwięziona.
Tło społeczne Przyczyn rewolty należy szukać w roku 1773, kiedy po śmierci Manuela Pinto da Fonseca, Wielkim Mistrzem wybrany został Francisco Ximenes de Texada. Po swojej elekcji Ximenes stwierdził, że skarb Zakonu jest bardzo uszczuplony, i zarządził środki oszczędnościowe, w tym zmniejszenie wydatków kleru oraz podniesienie ceny kukurydzy. Sprawiło to, że stał się bardzo niepopularny, tak wśród duchowieństwa, jak i pośród ludu.
Ximenes wydał edykt, zakazujący polowania na dzikie króliki (malt. Fenek tax-xiber), czemu przeciwstawił się biskup Giovanni Carmine Pellerano oraz kler. Inne zarządzenia również wzmogły niechęć do nowego Wielkiego Mistrza.